Jak w niebie

– Cabo da Roca –

Jest w niebie małe okienko
Możesz przez nie zobaczyć Portugalię
Kiedy Bogu smutno
Przychodzi przy nim usiąść.

Przy tym okienku
Bóg siada zadumany
Kładąc na mnie
blask swego spojrzenia..


*

Nie bez przyczyny słowami portugalskiej pieśni, śpiewanej w domach jeszcze w czasach Łucji, Franciszka i Hiacynty, przywołujemy nasz pierwszy pielgrzymkowy przystanek w drodze do Fatimy – Cabo da Roca.

Bo jak inaczej opisać to niezwykłe miejsce smagane wiatrami, gdzie rozlane wody Oceanu Atlantyckiego drążą duszę – i choć tak pięknie rozświetlone na powierzchni, to jednak czuje się ich ciemną głębię.

Cabo da Roca to najdalej na zachód wysunięty punkt lądu stałego Europy. Jeszcze w XIV wieku uznawano go za kraniec świata.. dalej miał być już tylko bezkres nieznanego oceanu.

Tak też oznaczono to miejsce słowami Luísa de Camões – jednego z największych pisarzy w dziejach literatury portugalskiej.

„Aqui, onde a terra se acaba e o mar começa”, czyli „Tu, gdzie ląd się kończy, a morze zaczyna” to cytat pochodzący z  3-ej pieśni słynnego eposu narodowego Portugalii, czyli „Os Lusiadas”. Został umieszczony na kamiennym krzyżu na szczycie klifu.

Tuż obok znajduje się mała latarnia morska z 1772 roku. Pod względem położenia to najbardziej zachodnia budowla stałego lądu Europy, a zarazem jeden z najstarszych czynnych świateł na wybrzeżu Portugalii.

Cały przylądek ma wybitnie klifowy charakter. W wielu miejscach przepaść osiąga do 144 metrów – stąd dość grube, drewniane barierki. Można nie zdawać sobie z tego sprawy, ale gdy wieje (a wieje bardzo często) – podmuch może nas zrzucić w toń oceanu.

Gleba w tym miejscu ma pomarańczowy odcień, jest dość krucha i wilgotna od wiatrów oraz nieustannie spadających kropelek wody, zatem łatwo o osunięcie.

Dlatego ważne, aby podziwiać to miejsce przede wszystkim rozsądnie, tym bardziej, że widoki odwracają uwagę, bo kto patrzy pod nogi mając przed sobą tak olbrzymią taflę wody i wynurzające się z niej skały.

Do dziś pamiętamy tragiczny wypadek pary Polaków – przewodników po Lizbonie, mieszkających na stałe w Portugalii. Zgubiła ich lekkomyślność i pewność siebie – spadli z klifu i osunęli się w przepaść na oczach swoich dzieci. To niestety stało się właśnie tutaj.

*

Wracając ścieżką wzdłuż barierek utwierdzam się w przekonaniu, że Cabo da Roca rzeczywiście zachwyca najpiękniejszymi krajobrazami portugalskiej przyrody.

Jakie to wspaniałe przeżycie! -> stać na końcu kontynentu, na klifie – i oprócz nieba i oceanu nie widzieć nic, choć tam za horyzontem jest przecież cała reszta świata!!

Tu dopiero człowiek uświadamia sobie, jak bardzo maleńkim jest istnieniem. Staram się ogarnąć wzrokiem rozciągnięty na całym horyzoncie ocean..

Stojąc na klifie czuję, że coś się tu kończy, a jednocześnie coś się zaczyna – dokładnie tak, jak to opisał Camões w tym portugalskim zdaniu umieszczonym tu na stałe. To rzeczywiście esencja tego miejsca. Doświadczenie nowe, jakże piękne i wziosłe..

Również, jak w starej portugalskiej pieśni:
– Boże okno na Portugalię!
– Boże okno na świat!

Jakie to niesamowite!!!

*
Stoję w oknie wyciętym w skalnym klifie
Gdzie ziemia nagle się kończy a zaczyna wieczność
W dole ocean bije o brzeg potężnym tępym rytmem
Jak wielkie serce świata ukryte w głębinie

*
*
Bóg nie mieszka w zamkniętych ścianach świątyń
On tu oddycha chłodnym czystym szkwałem
Jest rzeźbiarzem tego urwiska i Panem głębiny
Który otwiera okno na to co niepojęte

*

Jak zawsze, niewiele jest czasu, by przejść się przynajmniej odcinkiem tego pięknego szlaku.. kieruję więc ostatnie spojrzenie z zachwytem na to, co przyszło mi tu spotkać, i jedziemy dalej..


Opublikowano