Uroczystość Bożego Ciała – 4 czerwca 2026r.

Główną Mszę św. z procesją do czterech ołtarzy rozpoczynamy o godz. 10:00 –

Ołtarze ustawiają i dekorują Parafianie z kolejnych ulic:

• – ołtarz pierwszy przy dawnej kwiaciarni: Parafianie z Wyczerp Górnych
• – ołtarz drugi przy DPS-ie: Parafianie z osiedla CEBA a także z ul. Białoszewskiego, Staffa, Micińskiego, Malewskiej, Grochowiaka i Parandowskiego
• – ołtarz trzeci na osiedlu między blokami: Parafianie z ulicy Kontkiewicza, Norwida i Fertnera, Ossolińskiego
• – ołtarz czwarty przy figurce Matki Bożej: ubierany przez Panie z Żywego Różańca.

Ołtarze będą rozwożone i złożone przez Panów – naszych parafian w dniu Bożego Ciała rano od godz. 5.30, zaczynając od pierwszego ołtarza przy dawnej kwiaciarni, następnie przy DPS , kończąc na osiedlu. Czwarty ołtarz przy figurce Matki Bożej będą ubierać Panie z ŻR.
 
Brzózki trzeba będzie zorganizować we własnym zakresie.
Obrusy na stół ołtarza znajdują się w zakrystii, można się po nie zgłosić.

Ofiary na kwiaty do poszczególnych ołtarzy można również składać w zakrystii.

---

DOBA  EUCHARYSTYCZNA – 30/31  MAJA  2026 r.

SOBOTA – 30 MAJA:
8:00 – Msza święta na rozpoczęcie adoracji
8:30 – wystawienie Najświętszego Sakramentu
9:00 – 10:00 – Chórek dziecięcy
10:00 – 11:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Batalionów Chłopskich, Sasankowa, Sabatowskiego, Cyganowskiego
11:00 – 12:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Sąsiedzka, Lazurowa, Cyprysowa
12:00 – 13:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Rędzińskiej
13:00 – 14:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Widłaków, Zawilcowa
14:00 – 15:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Tenisowa
15:00 – 16:00 – Żywy Różaniec Róża Matki Bożej Fatimskiej i Margaretki
16:00 – 17:00 – adoracja indywidualna
17:00 – Msza święta
17:30 – Nabożeństwo majowe
18:00 – Msza święta
19:00 – 20:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Korzeniowskiego, Pajęcza, Piłkarska, Wypoczynku
20:00 – 21:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Staffa
21:00 – 22:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Norwida 11/15
22:00 – 23:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Norwida 11/15A, Norwida 17/21
23:00 – 24:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Ossolińskiego 1, 2, 3, 5, 7, 9, 11

NIEDZIELA – 31 MAJA:
24:00 – 1:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Fertnera 6 i 8
1:00 – 2:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Kontkiewicza 4, 4A, 4B, 5, 6, 7
2:00 – 3:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Kontkiewicza 8, 9, 11, 13
3:00 – 4:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Kontkiewicza 15, 17, 19, 21 i domy szeregowe
4:00 – 5:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Warszawska, Zarankiewicza
5:00 – 6:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Micińskiego, Malewskiej, Białoszewskiego, Grochowiaka, Parandowskiego
6:00 – 7:00 – Adoracja mieszkańców z ul. Czapskiego, Szaniawskiego, Zegadłowicza, Czechowicza
7:00 – 8:00 – Adoracja indywidualna
8:00 – Zakończenie Doby Eucharystycznej i błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

---

*

Przyjdź Duchu Święty
zginając trawy
ukazując się nad głową
językiem płomienia!

Drogowskazie wbity
na rozstajach życia
prowadź w chaosie
ziemskich żywiołów

Wichrze wiejący
z wnętrza wieczności,
który nigdy nie burzysz
ale starte z powierzchni ziemi
budujesz od podstaw

– wybaw nas
od pychy grającej pokorę
niewoli udającej wolność

Kołysz wiatrem świętym
niespokojne serca

Zaczynie Miłości
ucz nas kochać
prawdziwie

*

---

Majowe Niebowskazy

Kalendarz liturgiczny maja przetkany jest niebieską nicią wieczornych nabożeństw odprawianych ku czci Matki Bożej..

(w naszym Kościele codziennie po Mszy św. o godz. 17:00, a w niedzielę o godz. 16:40)

*

Szczególnym akordem śpiewanej Litanii Loretańskiej zdaje się być antyfona 'Pod Twoją obronę..’ – modlitwa dodająca otuchy w chwilach niejednej trwogi.

*

Ojciec Izydor H. Koźbiał w Modlitewniku błagań pisał:

„I znowu nadszedł maj (…), a my śpieszymy do świątyń, przed obraz czy figurę Bogurodzicy. Przyszliśmy, bo zda się jakaś siła niewidzialna przyciąga nas tutaj w każdym maju. Jakiś dziecinny instynkt rozrzewnionego serca i nieutulonej tęsknoty za dobrocią Matki karze nam śpiewać owe przepiękne wezwania Litanii Loretańskiej, w której słowach może się weselić i wypłakać nasza skołatana ziemskim wygnaniem dusza; może się ukorzyć, widząc swą nicość i natchnąć nadzieją lepszego jutra i przyznać, iż pod urokiem tego nabożeństwa jakoś nam lżej na duszy, jakoś lepiej się czujemy, jakoś umniejszają się codzienne troski”.

*

Dodatkowo za uczestniczenie przynajmniej przez 10 dni w nabożeństwie majowym publicznie odprawianym można zyskać pod zwykłymi warunkami odpust zupełny.

A kto nie ma możliwości uczestniczenia w publicznym nabożeństwie, może zyskać odpust zupełny za cały miesiąc, prywatnie je odprawiając.

*

*

Gwiazdo Morza
Zamieć morskie równiny
Świetlistą smugą
Przenikliwego wejrzenia

Obejmij niewidoczny horyzont
Sercem rozrywającym
Granaty nieba i fal

Doprowadź
Majowym wieczorem
Do bezpiecznej przystani

*

---

---

Rekolekcje wielkopostne 29 – 31.03.2026

Niedziela Palmowa – 29 marca 2026 r.:
8:00 – Msza św. z nauką dla dorosłych
10:00 – Msza św. z nauką dla kandydatów do bierzmowania
12:00 – Msza św. z nauką dla dzieci i rodziców
16:40 – Gorzkie Żale
17:00 – Msza św. z nauką dla dorosłych

Wielki   Poniedziałek – 30 marca 2026 r.:
9:00 – Msza św. z nauką dla dorosłych
10:30 – Msza św. z nauką dla dzieci SP
18:00 – Msza św. z nauką dla dorosłych

Wielki  Wtorek – 31 marca 2026 r.:
8:00 – 10:45 spowiedź św. dla dzieci SP, młodzieży i dorosłych
9:00 – Msza św. z nauką dla dorosłych
10:30 – Msza św. z nauką dla dzieci SP
17:00 – 19:00 spowiedź św. dla wszystkich
18:00 – Msza św. z nauką dla wszystkich – zakończenie rekolekcji.

---

Pod skrzydłem Archaniołów

– Cascia –

Zapach jest językiem, który przemawia do mnie wyjątkowo mocno. Dlatego właśnie tutaj, w Casci – gdzie od razu po wyjściu z autokaru zostaliśmy 'namaszczeni’ różanym olejkiem przez tutejszych sprzedawców, jego woń dopiero teraz, po upływie dłuższego czasu odkrywa w mej wyobraźni bukiet spotkania ze świętą, która prawie całe swe życie spędziła wśród dzikich szczytów Apeninów w dolinie rzeki Corno.

*

Tak, jak perfumy to wielopoziomowe kompozycje nut, których zapachu nie da się opisać jednym słowem – tak życia św. Rity nie da się spłaszczyć krótką legendą w formie CV.

Zapach róż na mym nadgarstku stał się nutą głowy całego pobytu w Casci – wizytówką tego miejsca.

*

Kult świętej Rity jest tu mocno zdominowany – codzienność płynie na nieustannej modlitwie i spotkaniach pielgrzymów z całego świata.

Nad miastem góruje Klasztor Augustianów, a poniżej Bazylika Św. Rity – nowa i współczesna, bo z połowy XX wieku.

Ta biała budowla z trawertynu, wybudowana dzięki oddaniu i bezgranicznemu poświęceniu jednej kobiety – Teresy Fasce, wieloletniej opatki tego miejsca – kryje w sobie kaplicę z ciałem św. Rity, zachowanym w cudowny sposób, o czym każdy może się przekonać na własne oczy.

*

Na fasadzie kościoła przedstawiono historię św. Rity w płaskorzeźbie, a wielobarwne wnętrze nawiązuje do jej życia oraz postaci Świętych, których szczególnie czciła, tj. św. Jana Chrzciciela, św. Augustyna oraz w owym czasie jeszcze Błogosławionego Biskupa Mikołaja z Tolentino.

*

Mnóstwo tu kolorowych fresków. I choć ta mnogość barw nie jest akurat moim ulubionym stylem, jeśli chodzi o architektoniczne wykończenia obiektów sakralnych, to jednak całość emanuje ciepłem, nie przytłaczając duchowej przestrzeni.

*

*

Wszak to, co jest w tym wnętrzu najważniejsze – to cudowne spotkania z Bogiem, jakie się tu dokonują za wstawiennictwem św. Rity.

*

*

Między innymi dlatego pielgrzymi swoje pierwsze kroki kierują zazwyczaj w stronę lewej nawy, gdzie w zakratowanym, srebrnym relikwiarzu i kryształowej trumnie przechowywane jest ciało Świętej, zmarłej w 1457 r.

*

*

Mimo upływu wieków zachowane jest w nietkniętym stanie. Lekko rozchylone usta św. Rity sprawiają wrażenie, jakby chciała coś powiedzieć.

*

*

Stoję w kolejce. Wokół powtarzające się co rusz 'silenzio’ przypomina o zachowaniu ciszy. To racja. Najlepiej, gdyby każdy pielgrzym mówił tylko sercem.

*

Podchodzę do krat, by klęknąć i przez chwilę w ciszy pomodlić się za wstawiennictwem jednej z najbardziej ukochanych świętych we Włoszech – Specjalistki od spraw trudnych i beznadziejnych.

*

*

Po Mszy św. wychodzimy na zewnątrz. Jest trochę czasu wolnego. Zapach olejku różanego na mej dłoni skłania do myślenia. W otaczającej panoramie Apenińskich szczytów szukam więc nuty serca.


*

*

Nie potrzeba wiele wysiłku – wystarczy zatrzymać się, spojrzeć na otaczające szczyty.. a potem zamknąć oczy, by zobaczyć, jak mała Ritka biega z dzieciakami po górskich ścieżkach. To jej dom, krajobraz jej życia.

*

*

Patronka kobiet wszystkich stanów, wyjątkowo wpływowa i bardzo pokorna, urodziła się w maleńkiej wiosce na terenie Umbrii w 1380r.

Jej rodzice długo czekali na swoje pierwsze i jedyne dziecko, a kiedy w końcu się urodziło – byli już dość zaawansowanymi wiekiem ludźmi, stąd często porównanie Rity do Jana Chrzciciela, którego zresztą całe swoje życie wyjątkowo czciła.

Od rodziców nauczyła się pokory i posłuszeństwa, i to właśnie te cechy towarzyszyły jej przez całe dalsze życie, tak bogate w trudne momenty i desperackie decyzje.

*

*

Margherita (w skrócie Rita) już jako młoda dziewczyna pragnęła wstąpić do klasztoru, ale rodzice chcieli, aby wyszła za mąż.

Wybrano dla niej partnera z możnego i wpływowego rodu z Casci.

Paolo Mancini był typowym młodzieńcem tamtych czasów – odważnym, walecznym, szlachetnym, ale i skorym do awantur, brutalnym i bezwzględnym.

Rita jednak widziała w nim dobro, a on musiał faktycznie kochać swoją żonę, bo stopniowo poddawał się jej systematycznym i konsekwentnym dążeniom do zmiany swojego życia.

*

*

Między innymi dlatego, mając już dwoje dzieci – przenoszą się do pobliskiej Roccaporeny, gdzie rozpoczyna się najszczęśliwszy etap ich życia. Niestety – nie trwa on długo, bo wrogowie Paola upominają się o swoje, mordując go na progu domu, na oczach Rity, która widzi twarz zabójcy swojego męża.

Nigdy nie wyjawiła kim on był, narażając się w ten sposób na gniew i wieczne odrzucenie ze strony rodziny Mancini. Ci zaś odbierają jej siłą synów, by w imię prawa vendetty pomść śmierć ojca.

Zrozpaczona Rita błaga Boga, aby coś uczynił i uchronił jej synów przed tym czynem. Ta modlitwa zostaje wysłuchana, choć po ludzku nie jest to powód do radości – w ciągu roku od śmierci ojca chłopcy umierają, najprawdopodobniej na dżumę lub czerwonkę. Rita zostaje sama..

*

*

W wieku 36 lat ma już właściwie życie za sobą – jest wdową, do tego straciła dzieci. Nic dziwnego, że oszalała.

Przez jakiś czas błąka się po okolicy, nie wiedząc co ze sobą zrobić.

Modlitwa i bezinteresowna pomoc innym pomagają jej wrócić do rzeczywistości.

Na miejsce modlitwy wybiera stromą, samotną, skalną górę górującą nad Roccaporeną. Spędza tam długie godziny, klęcząc na kamieniu i to właśnie tam w jej sercu wraca młodzieńcza idea wstąpienia do klasztoru.

Idzie więc do Casci, do Augustianek, lecz zostaje odrzucona. Nie jest dobrą kandydatką na zakonnicę – ma już prawie 40 lat, jest biedna, nie może wnieść wiana, a w dodatku jest przecież „kobietą po przejściach” – żoną, matką. Nie takie kobiety są przyjmowane do klasztorów. Puka, prosi, uparcie wraca, ale bez skutku. Nie chcą jej przyjąć.

*

*

Według jednego z kilku przekazów, pewnej nocy modli się w swoim ulubionym miejscu do świętych.. nagle ich widzi: św. Jan Chrzciciel, św. Augustyn i św. Mikołaj z Tolentino (wtedy jeszcze błogosławiony biskup z niedalekiej miejscowości Tolentino) – to właśnie oni w cudowny sposób przenoszą ją do klasztoru!

Kiedy następnego ranka przeorysza odnajduje Ritę wewnątrz szczelnie zamkniętego na noc klasztoru – odpuszcza. Pozwala jej zostać.

I tak oto rozpoczyna się kolejny etap w życiu Rity – Rita zakonnica – Augustianka.

Do końca swoich dni pozostanie w tym miejscu, wyjeżdżając tak naprawdę tylko raz poza Cascię – do Rzymu na kanonizację Mikołaja z Tolentino.

*

*

Jej zakonne życie to 100% pokory i posłuszeństwa.

Siostra przełożona jest z rodu Mancinich, stąd nie daje Ricie spokoju, upokarzając ją na każdym kroku.. to wszystko za to, że Rita nigdy nie wyjawiła nazwiska zabójcy Paola.

Poniża ją w każdy możliwy sposób, ale Rita jest pokorna – wszystko znosi z ogromną siłą i potęgą rozmodlenia i oddania Bogu.

*

*

15 lat przed śmiercią, podczas modlitwy w swojej maleńkiej celi, z namalowanego na ścianie wizerunku Chrystusa Ukrzyżowanego odrywa się jeden kolec z korony cierniowej i wbija w czoło Rity. Naznaczona stygmatem korony cierniowej, Rita cierpi i ból, i samotność, bo ludzie od niej stronią.

W tym czasie właśnie ma mieć miejsce uroczystość kanonizacji Biskupa Mikołaja z Tolentino, na którą Rita chciała bardzo się udać. Nie dostaje pozwolenia od przełożonych, właśnie z powodu widocznego stygmatu.

Znowu prosi Boga o „coś” – stygmat znika, Rita czuje ból, ale znak jest niewidoczny dla ludzkich oczu i nie wydaje nieprzyjemnego zapachu. Może pojechać, a kiedy wraca – wraca i stygmat, i brzydki zapach.

*

*

Przed samą śmiercią schorowana Rita przebywa samotnie w swojej celi, kiedy odwiedza ją krewna z Roccaporeny.


Prosi kuzynkę, aby przyniosła jej figę i dwie róże – tym samym totalnie ją zaskakuje. Jest przecież zima, skąd wziąć figi i róże..

„Idź do ogródka przy moim domu i przynieś mi figę i dwie róże” – nalega Rita.

Kuzynka idzie i ku swojemu wielkiemu zaskoczeniu odnajduje figę i dwie róże, które natychmiast zanosi Ricie. Ta przyjmuje dar z ogromną ulgą, bo rozumie znaczenie tego cudu – figa to dusza jej męża, róże to dusze jej synów – w ten sposób Bóg daje jej znak, iż jej najbliżsi ukochani są w Niebie, o co Rita nieustannie się modliła. Są zbawieni i to jest dla niej najważniejsze. Spokojnie może już do nich odejść.

*

*

Umiera w nocy z 21 na 22 maja 1457 roku. W momencie jej śmierci wszystkie dzwony kościelne w Casci zaczynają same bić. Pochowana w Klasztorze Augustianek – spoczywa tu do dzisiaj.

*

Po śmierci Rity w jej celi również unosił się zapach róż. Dlatego to właśnie te kwiaty stały się jej symbolem.. i jednocześnie symbolem nas – ludzi z całego świata, którzy szukamy jej wstawiennictwa.

Rita pielęgnowała ogród róż, kiedy była młodą dziewczyną. Te przyniesione róże w styczniu, przed śmiercią, stały się jej insygnium.

Insygnium jej życiowej godności, jak i wszystkich stanów, w jakich żyła.

*

*

Spacerując uliczkami Casci, ten coraz słabszy już zapach róż przywołuje w myślach postać Rity.. jaka ona była tak naprawdę.. ? Bo gdyby dziś spojrzeć na to wszystko przez współczesną lornetkę sukcesu – ta kobieta zdaje się nim nie pachnieć.

W jej księdze życia nieszczęścia i dramaty wirują, jak w hiobowym tornado. Więc gdzie ten zapach św. Rity..? Przecież ta świętość nie polegała na biernym przyjmowaniu jakiegoś wgranego programu cierpienia.

*

*

W zapachu nuta głębi – o niewielkiej intensywności ma decydujący wpływ na charakter całej kompozycji zapachowej. Często jest wyczuwalna, jako ostatnia – stanowiąc zwieńczenie zamierzonej koncepcji projektu. Ciekawostką jest fakt, że w procesie produkcji perfum nuta bazy – głębi komponowana jest, jako pierwsza.

Mimo, że czasami to tylko tło zapachu w całej jego architekturze, to jednak ta nuta jest fundamentem.. jej cechą charakterystyczną jest długa trwałość.

By znaleźć nutę głębi w odkrywaniu Rity, trzeba by więcej poczytać o jej życiu, i przebić się przez warstwę legend, które produkujemy trochę jakby ze strachu, że świętość sama się nie obroni.

*

*

Może nuta głębi – to perła


Jest rok 1380. Jej rodzice Amata Ferri i Antonio Lotti od wielu lat starają się o potomstwo. Od lat zwracają się do patronki od urodzin dzieci – św. Małgorzaty (jej łacińskie imię Margherita znaczy „perła”).

Wieloletnie przekleństwo niepłodności staje się żywą i piękną perłą! Tak, jak samo życie Rity – perełki, ukryte pośród gór. W wiosce nieznanej bliżej światu, a wypełnionej blaskiem cudów.

*

Papież Leon XIII, dnia 24.05. 1900r., podczas jej kanonizacji, nazwał ją: „drogocenną perłą Umbrii”.

*

*

Dalej przejdźmy do jej małżonka. Nazywał się Paolo di Fernando Mancini. Poślubił 14 letnią Ritę. Był mieszczaninem. Miał przeszłość wojskową, uwikłany w tło rozgrywek politycznych, które były rozgrywane metodami mafijnymi (na tamte czasy sztyletem i trucizną).

Nowsze badania źródeł rewidują jednak pogląd, by człowiek ten, choć szorstki i porywczy – był jakimś damskim bokserem. Owszem – nie był też aniołem, ale pewnie w niczym nie odbiegał od standardów epoki.

Myślę, że rodzice Rity nie byli w tej kwestii szaleńcami – nie mogliby oddać tak długo oczekiwanej, wymodlonej jedynaczki w łapy prymitywnego brutala.

A że potrzebował nawrócenia (no jak każdy z nas) – to już inna sprawa.

Można wyczytać też przesłanki, że z czasem stawał się coraz bardziej odpowiedzialnym mężczyzną, dobrym ojcem, człowiekiem godnym zaufania, a także przyjacielem żony.

Co więc go odmieniało każdego dnia?

Może właśnie to, że Rita nie przytłaczała go swą pobożnością, nie narzucała życiowych zasad i nie 'terroryzowała’ dobrocią, ale cierpliwością i nieobłudną miłością pociągnęła na drogę wiary.

*

Zabity na mocy prawa vendetty zginął, bo ktoś z jego rodziny zabił kiedyś kogoś innego. Ten łańcuch odwiecznej zemsty przerwała dopiero Rita, przebaczając mordercy, a mimo długoletniej presji rodziny, nie wydała również jego nazwiska.

Dalej.. można sobie wyobrazić – co czuje matka, kiedy jej synowie zostają nominowani do kolejnego morderstwa?

To raczej nie szlachetny Hot16challenge2.

No i przede wszystkim – Ona nie prosiła o śmierć synów.. ale modliła się o wyjście z patowej sytuacji.

Bo Rita to silna Bogiem kobieta, która daje wiele z siebie! Szuka, inicjuje, wybiera.

*

Kolejna życiowa próba to wstąpienie do zakonu – tu jest trzykrotnie odrzucana. Dlaczego..?

Może nie chodziło tylko o jej osobistą przeszłość.. w tej konkretnej mentalności społecznej, razem z wdową po zamordowanym człowieku – zemsta mogła wejść poza klauzurę. W zakonie była również zakonnica – krewna jej męża (z rodu Mancini). Przełożona pewnie bała się i dmuchała na zimne.

W końcu postawiono jej nierealny warunek – pojednanie zwaśnionych rodów. I ten przekaz przemawia do mnie bardziej.

Ona nie tylko to wymodliła, ale i wychodziła.

Od domu do domu – latami.

Aż wreszcie doczekała się – rodzina męża przebaczyła publicznie zabójcom i to ostatecznie zamknęło sprawę morderstwa.

Około 50 roku życia – w Wielki Piątek – otrzymała stygmat ciernia.

Doktor Osvaldo Zucchi  (specjalista w dziedzinie kryminalistyki) przeprowadził w 1972 roku badania czaszki świętej. Potwierdziły one istnienie na jej czole rany (świadczy o niej rysa na kości, mająca długość 2,5 cm).

Kiedy zmarła, ustąpił przykry zapach. Za to przez długi czas w celi utrzymywał się piękny zapach róż! Jakby Bóg chciał podkreślić nutę głębi w całym bukiecie jej ziemskiego życia.

*

Dziś przy jej trumnie widać mnóstwo zdjęć małych dzieci oraz niemowląt (pewnie tych uproszonych, lub uratowanych przez modlitwę świętej). Można dostrzec zdjęcia zniszczonych samochodów oraz osób, które ocalały w wypadkach drogowych..

Ja mam swoje tematy z Ritą.

–


Kończąc wizytę w Cascii – łapię w kadr napotkaną różę..

To moja nuta głębi, jaką stąd zabieram:

– pachnieć Bogiem tak pięknie, jak ten kwiat –

*

*

– A reasumując zapach św. Rity –

– nuta głowy: pot, kurz, krew, łzy, ropa z rany, odrzucenie
– nuta serca: ślady ziemskich dróg
– nuta głębi: Bóg, wiara, świadomość – róża i cierń

Ten zapach to Miłość.

Wzór

Konkret

Woń życia

*

---